I mogę być kim chcę, mogę robić co mi się żywnie podoba. To ja zdecyduje z kim będę sie bawić, z kim spać i do kogo się przytulać i może to być mężczyzna i zarówno kobieta.
anotherlesbianandwhat
xxx
More you might like
Wolna dusza to rzadkość, ale będziesz wiedzieć, kiedy ją spotkasz – głównie dlatego, że poczujesz się dobrze, bardzo dobrze, kiedy będziesz blisko niej.
Charles Bukowski (via w-psychicznej-klatce)
Nie rozpinaj tak powoli guzików mojej koszuli. Nie wkładaj mi rąk pod sukienkę sięgając, aż do brzucha. Nie zrywaj ze mnie bielizny, nie wyszarpuj mnie z objęć zbyt już grubych na tę pogodę swetrów. Z milczenia, nie z ubrań, mnie rozbierz. Rozepnij wszystkie niedomówienia, które po samą szyję, każdego ranka zbyt starannie zapinam. Wstyd przez głowę mi ściągnij. Zsuń z mych bioder strach. Rozrzuć to wszystko na podłodze i kopnij w kąt byśmy nie potykały się o te złośliwości nigdy więcej. Połóż mnie na łóżku i delikatnie otul pewnością. Nie poganiając, leż ze mną tak długo, aż nabiorę jej na tyle by uwierzyć, że nie znikniesz. Będę ci mówiła wtedy raz po raz, że przecież wszyscy znikają. A ty miej cierpliwość do mych lęków..
~ Wiesław Myśliwski
(via rozpromieniona)
(via rozpromieniona)
My sexuality is not the most interesting thing about me. But it is a very big part of my life because it’s not something that just goes away. I’m reminded of my attraction everyday and I don’t really mind that.
Cosima Niehaus (via rytm-duszy)
Kolejny początek. Który to już? Czy to ważne? Nie. Nie liczy się który to, zacząć można zawsze. Ale trzeba to zrobić, określić cel i dążyć do niego. Nie dla kogoś, choć można. Ale najważniejsze by zrobić coś dla siebie. I wytrwać w swoim postanowieniu.
Ktoś mi powiedział “Wyciagniesz wnioski i pójdziesz dalej, bo jesteś silna.”, wtedy tego nie rozumiałam. Teraz po jakimś czasie widzę że to prawda, nie chce by moje życie było smutne i puste. Nie bede zadręczać się przeszłością. Zakceptowałam wszystko. To czego nie mogę mieć, czego już nie mam, ale wiem co mogę osiągnąć i będę dążyć do tego. Najpierw zacznę od siebie, później reszta wokół. I znajdę szczęście. Bo ono gdzieś tam jest, a ja nie poddam się. Tyle już przeszłam, i widzę ogromne zmiany. Ale jedno się nie zmienia, walczę do końca, wierzę w szczęście i mam tą chol*rną nadzieje że będzie lepiej.
Co teraz? Pytanie które tak często zadaje sobie. Pasuje do wszystkiego, do każdej strefy w życiu. Aktualnie pytanie dotyczy przyszłości. Mając zranione serce, co teraz zrobię? Wiele jest opcji, każdy na moim miejscu inaczej by postąpił, a może podobnie. Każdy na swój sposób daje sobie radę.
Niektórzy cierpią po cichu, a na codzień są zadowoleni wśród znajomych i rodziny, co innego w własnych czterech ścianach.
Niektórzy obnoszą się ze swoimi smutkami, mówiąc całemu światu “jestem nieszczęśliwy” i nie widzą przyszłości.
Niektórzy uciekają od uczuć, zajmując się innymi sprawami, oby nie myśleć, oby nie czuć.
Niektórzy załamują się, nie widzą nadziei na szczęście.
Niektórzy cierpią, ale po jakimś czasie zbierają się by spróbować żyć dalej i szukać szczęścia.
Niektórzy okłamuja siebie mówiąc że nic ich to nie rusza.
Niektórzy szukają pocieszenia w innych ramionach.
Niektórzy topią smutki.
Niektórzy akceptują życie jakim jest i próbują żyć dalej.
Niektórzy mówią “przetrwam to” i “dam radę”.
Tak wiele możliwosci. Każda zależy od charakteru, definiuje nas, pozwala poznać jakim rodzajem człowieka jesteśmy.
Wiec co teraz? Ja już wiem. A Ty?
Straciłam coś, czego już nie odzyskam. Nie ważne jak wiele bym robiła, niektórych rzeczy nie da się cofnąć. Choć każdy by tego pragnął. Ale życie nauczyło mnie, że nie warto się poddawać. Walka z przeciwnościami kiedyś się zakończy. I tylko my możemy zdecydować czy pracujemy i walczymy o szczęście, czy opuszczamy biorąc tylko to co jest. Wiec trwam i walczę.
Za często myślę o Tobie, chociaż nie powinnam. Za często błąkasz mi się po głowie, choć myśli nie mogą iść juz w tą stronę. Ciebie juz nie ma dla mnie, a jednak nadal coś jest. Jak długo wmawiać mam sobie że serca mojego nie ma już, że to tylko stek bzdur. Że już nic nie czuje, że wspomnienia to tylko miłe sny. Za którym razem powiedziane “nie kocham, jest dobrze” okaże się prawdą?
Pragnę chociaż na chwilę odrzucić wszystko to, co należy. Chcę wreszcie zapomnieć, że nie powinienem. Łaknę porzucić wszystko…pobiec tam, gdzie teraz jesteś i wykrzyczeć ze łzami w oczach, że bardzo Cię kocham.
Michał Kellen (via rytm-duszy)